W PRZYPADKU MIEDZI

W przypadku miedzi wytwarza słabsze pole, węgla — jeszcze słabsze, wodoru w postaci ciała stałego — naj­słabsze ze wszystkich. Dla atomów każdego pierwiastka istnieje charakterystyczna wiel­kość, która określa siłę tego pola — jest to ładunek ciała wytwarzającego pole przyspiesze­nia. Wielkość tę nazywamy masą grawitacyjną. Do zmierzenia jej przyjęto pewien wzorzec. W praktyce wzorcem jest sztaba ze stopu pla­tyny z irydem, której przypisuje się masę jed­nego kilograma (kg). Platynowo-irydowa kula o masie 1 kg w każdym punkcie przestrzeni nadaje ciałom ściśle określone przyspieszenie wyrażone w m/s2. Aby zmierzyć nie znaną ma­sę grawitacyjną innej kuli, zastępujemy nią kulę platynowo-irydową i mierzymy, jakie przyspieszenie nadaje ciałom w tym punkcie.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witaj! Mój zawód to też moja pasja, od lat prowadzę biuro rachunkowe i współpracuje z wieloma przedsiębiorcami. Tajniki księgowości to moja codzienność dlatego postanowiłem prowadzić tego bloga, żeby pomóc tobie w prawidłowej interpretacji przepisów. Jeśli masz jakieś pytania zostaw komentarz lub napisz do mnie za pomocą formularza kontaktowego! Postaram się Ci pomóc.
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.